9-11 achter maar… we liggen op punt.

Wij hadden drie boules in de handen. Het was mogelijk om uit te gaan.
Er was alleen één probleem, de ruimte was wel erg beperkt. We hadden het spel al van alle kanten staan te bekijken. “Schieten” had mijn maat gezegd, maar dat is zijn standaard kreet. Toen we even beter keken zagen we dat schieten geen zin had. We lagen op punt en daarna als vierde.

Drie boules schieten voor extra punten. Met maar drie boules in handen en de te schieten boules te ver van elkaar, was dát een te grote uitdaging.

Plaatsen maar.

Ik zag mijn maat al moeilijk kijken. Zoals ik al zei, schieten is zijn ding. Hij kan wel plaatsen maar echt leuk. Nee, echt leuk vindt hij het niet.

In de cirkel zittend zag ik aan de rechterkant een heuveltje. Als ik die zou gebruiken, zou mijn boule rustig naar binnen moeten draaien. Ik stond nog een keer op en liep richting but, een beetje grind schoppend op mijn donnee. Uit mijn ooghoeken zag ik mijn medespeler kijken.

“Daar??” leken zijn ogen te zeggen.

Precies waar ik wilde. Halfhoog op de plek van mijn keuze. Niet te veel tegeneffect want hij moest nog even doorrollen. Tergend langzaam rolde mijn boule door. Passeerde de rechtse boule van de tegenstander en kwam op punt. Mijn tweede boule volgde de eerste. Al 3 punten, nog maar één nodig voor de partij.

Met een tevreden blik, stond ik op en liep naar mijn teamgenoot.
“Die heuvel moet je pakken” zei ik tegen hem terwijl ik naar de plek wees waar mijn donnee lag.

“Weet je het zeker?”
“Je hebt het toch gezien?”

Hij liep naar de cirkel maar aan zijn gezicht was te zien dat hij niet overtuigd was. De boule sneed door de lucht. Recht op het but af en niet richting de heuvel die ik had aangewezen.

“….” dacht ik bij mezelf.

En waar ik al bang voor was gebeurde. Zijn boule liep even recht maar boog een meter voor het but naar links af. Te wijd.

12-11 voor

Niks in de weg, maar jammer dat we het niet in één keer konden uitmaken.

Bron: Een boule is rond…… en dat is best wel moeilijk, door Joop Pols & Jaap Smits