Over de man, die zich verveelde.

Dit zou de passende titel kunnen zijn van een boek over een man, die anders dan de hele dag te roepen: druk druk druk, zich juist de hele dag verveelt en zich als gevolg daarvan ongemakkelijk en onplezierig voelt.
Maar zo’n boek ga ik niet schrijven. Ben maar niet bang. Maar ik vind het toch de moeite waard om aan het fenomeen verveling aandacht te schenken. Dat doe ik, omdat ik het al bijna een heel jaar lang om me heen hoor en omdat radio en tv er moeiteloos urenlange beschouwingen aan wijden. In het vroege voorjaar van 2020 was ik met vrouwlief en vrienden een paar dagen in Valencia, Spanje op vakantie. Mooie en interessante stad, cultureel zeer de moeite waard en voorzien van uitnodigende restaurants en dranklokalen. Op tv hoorden en lazen we iets over CORONA en over het feit, dat die kennelijk behoorlijk besmettelijke ziekte zich snel aan het verspreiden was in Spanjes hoofdstad Madrid, maar voor ons aan de oostkust leek het en was het in feite ook de ver van ons bed show. Na die dagen vertrokken wij terug naar Nederland in een redelijk dicht bevolkt vliegtuig en dat was het dan. We waren nog niet thuis of we werden werkelijk overstelpt met berichten en waarschuwingen over en tegen Corona. De pleuris was uitgebroken, ook hier in Nederland en vooral in het carnaval vierende Brabant. De rest van het verhaal is bekend en ook is bekend, dat we waarschijnlijk nog geruime tijd met deze besmettelijke ziekte te maken zullen hebben. Voor ons als Plop waren de gevolgen bijna onmiddellijk dramatisch. Van regeringswege werden alle clubactiviteiten vrijwel met directe ingang geblokkeerd en wat veel erger was: sommige leden van onze club werden door de ziekte overvallen met als gevolg dat we van sommigen definitief afscheid hebben moeten nemen.

De maatregelen om de ziekte de kop in te drukken waren en zijn draconisch en de sociale en economische gevolgen zijn bijna niet te overzien. Op radio, tv en pers gaat het vrijwel nergens anders meer over en we worden er zo door overstelpt, dat het ons bijna de keel begint uit te hangen. Iedereen wordt erdoor geraakt, de ziekte beheerst ons hele leven en maakt de toekomst onzeker. We worden geconfronteerd met de anderhalve meter regel, we mogen niet meer knuffelen en de scholen zijn voor een groot deel gesloten. De negatieve sociale gevolgen doen zich overal voor. Er worden nieuwe begrippen geïntroduceerd, waarvan “huidhonger” een benaming is, die mij enorm tegenstaat, maar die ik wel begrijp. Voor onze club en haar leden is corona ook een enorme rem op de ontplooiing van onze gebruikelijke activiteiten. Ontspanning en sociale contacten worden de nek omgedraaid en veel van onze leden zitten noodgedwongen thuis min of meer opgesloten waardoor allerlei vormen en gevoelens van verveling worden ervaren. Familiebezoek en bezoek van vrienden en bekenden zijn tot het vrijwel onmogelijke teruggebracht en van een beetje gezellig winkelen of een terrasje pikken is al helemaal geen sprake meer. Al lang niet meer. We zitten met een tot onherkenbaarheid leidend mondkapje vanachter de geraniums naar buiten te gluren.

Wat te doen? Hoe kunnen we ellendige verveling te lijf gaan. Dat kunnen we alleen maar als we niet verzinken in die gevoelens van verveling en ons leven niet laten vergallen door wat we allemaal niet kunnen. We moeten positief blijven denken en vooral kijken wat we allemaal WEL kunnen. Iedereen had het alsmaar druk druk druk. Nu even niet. Dus nu hebben we de tijd om de krant helemaal uit te lezen. We kunnen de boeken, die we al jaren ongelezen in de kast hebben staan nu eens ter hand nemen. We kunnen ongelimiteerd boeken uit de bibliotheek halen. We kunnen op internet eindeloze wereldreizen maken vanuit onze makkelijke stoel. We kunnen om ons heen kijken of er vrienden, buren of wie dan ook hulp nodig heeft, al is het maar door een gezellig gesprek aan te gaan. Zeker als we zelf redelijk gezond van lijf en leden zijn, kunnen we op plaatsen waar het nodig is wat hand- en spandiensten verrichten of wat vrijwilligerswerk doen. Eigenlijk kunnen we hier in een land waar de welvaart in vergelijking met heel veel andere plaatsen op de wereld enorm groot is, heel wat doen om onze coronaverveling te verdrijven, als we maar willen. Het zit voor het belangrijkste gedeelte in onszelf, anderen komen je vaak de oplossing van je problemen niet ongevraagd aandragen.

Een oude Brabantse spreuk is: “zo ge doet, zo worde gedoan”